Επαναληπτικές Ασκήσεις Αρχαία Α Γυμνασίου

ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ

1. Να συμπληρώσετε τον πίνακα με τους κατάλληλους τύπους της οριστικής .

ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ	ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ	ΜΕΛΛΟΝΤΑΣ	ΑΟΡΙΣΤΟΣ	ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ	ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ
τοξεύεις
ταράττομεν
θηρεύουσιν
κόπτει

2.Να   τοποθετήσετε τα ρήματα στον τύπο της οριστικής  που ζητείται :

ἀκούω : γ ενικό  αορίστου ……………………………………

στρατεύω : β πληθυντικό  υπερσυντελίκου……………………

διαφεύγω: γ πληθυντικό παρατατικού …………………………

πέμπω : β ενικό μέλλοντα ……………………………………

3Να  μεταφέρετε τα ουσιαστικά στον άλλο αριθμό .

ἡ κώμη ………………..       τῶν τραπεζῶν ……………   τοῖς μαθηταῖς …………….

ὦ ναῦτα………………..       τους  κούρους ……………..  τήν νῆσον ………………..

τό μῆλον ………………       ὁ βασιλεύς  ………………  ταῖς πόλεσιν ………………

4.Να   τοποθετήσετε τα ουσιαστικά στους τύπους που ζητούνται.

ὁ  γέρων :  ονομαστική πληθυντ……………………ὁ γίγας : δοτική ενικού …………………………………

τό σῶμα : δοτική πληθυντικ. …………………………ὁ  στρατιώτης  : γενική ενικού ………………………

ἡ  ἀγορά : δοτική ενικού …………………………………ἡ γλῶσσα : αιτιατική πληθυντικού ………………

5.Συμπληρώστε με τους κατάλληλους τύπους του ενεστώτα και παρατατικού του ρήματος εἰμί :

1. ὁ ἀνήρ ……………/ ………………ἀνδρεῖος  2. αἱ γυναῖκες  ……………/ ………….. καλαί

6.Να γράψετε τους ζητούμενους τύπους των προσωπικών αντωνυμιών

αιτιατική  ενικού  α προσώπου ……………………  ονομαστική  πληθ. β  προσώπου ……………….

δοτική πληθυντικού β  προσώπου …………………γενική ενικ. α προσώπου ………………………...

7. Να αναγνωριστούν συντακτικά οι υπογραμμισμένοι όροι :

1 Σωκράτης ἐστί σοφός .

2. Οἱ ἐταῖροι  τόν Ὀδυσσέα ἐδέσμευον .

3. Κῦρος   ἦν βασιλεύς .

4. Ἡμεῖς φυλάττομεν τούς  ὅρκους .

5. Οἱ Φελλόποδες ἐπεύχονται  ἡμῖν εὔπλοιαν .

6. Ἐκένωσαν τήν πόλιν ἀνδρῶν.

Ενότητα 8η Αρχαία Γ' Γυμνασίου Μετάφραση

Ενότητα 8^η : Ένα παράδειγμα σεβασμού προς τους γονείς .

Απόδοση στη Νέα Ελληνική :

Λένε, λοιπόν ,ότι στη Σικελία (γιατί αν και αυτό μοιάζει περισσότερο με μύθο , αλλά  ταιριάζει  και τώρα να το ακούσουν  όλοι οι νεότεροι ) από την Αίτνα δημιουργήθηκε ένα ρυάκι φωτιάς  και λένε ότι αυτό   έρεε και στην  υπόλοιπη περιοχή , και  μάλιστα προς κάποια πόλη από αυτές που κατοικούνταν εκεί .Και λένε ότι οι άλλοι όρμησαν να φύγουν  αναζητώντας τη σωτηρία τους , ένας όμως από τους νεότερους , επειδή έβλεπε ότι ο πατέρας  του  ήταν ηλικιωμένος και δεν μπορούσε να  ξεφύγει αλλά παγιδεύτηκε μέσα στη φωτιά , αφού τον πήρε στους ώμους του , τον μετέφερε .Επειδή όμως ,πιστεύω , του προστέθηκε φορτίο  παγιδεύτηκε  και ο ίδιος  . Από  αυτό το γεγονός αξίζει να παρατηρήσει κανείς ότι  οι θεοί ευνοούν τους ενάρετους ανθρώπους .Γιατί  λέγεται ότι η φωτιά κύλησε ολόγυρα και περικύκλωσε το μέρος εκείνο  και σώθηκαν μόνο αυτοί οι δύο από τους οποίους  και τώρα ακόμη  το μέρος εκείνο αποκαλείται «τόπος των ευσεβών » ! όσοι αντίθετα έφυγαν  γρήγορα  και εγκατέλειψαν τους γονείς τους  χάθηκαν όλοι .

  

Ενότητα 6η :Αρχαία Γ Γυμνασίου Μετάφραση

Ενότητα 6^η : Η μουσική εξημερώνει

Απόδοση στη Νέα Ελληνική

Είναι ωφέλιμο για όλους  τους ανθρώπους να  καλλιεργούν τη μουσική , στους Αρκάδες όμως είναι  και αναγκαίο .Γιατί μόνο στους Αρκάδες  πρώτα τα παιδιά από τη νηπιακή τους ηλικία συνηθίζουν  σύμφωνα με τους μουσικούς ρυθμούς  να τραγουδούν  τους ύμνους και τους παιάνες  με τους οποίους ο καθένας σύμφωνα με τα πατροπαράδοτα έθιμα  υμνεί τους τοπικούς  ήρωες και θεούς .Μετά από αυτά με  πολλή άμιλλα παίρνουν μέρος σε κυκλικό χορό κάθε χρόνο με τη συνοδεία των αυλητών του Διονύσου στα θέατρα . Και δε θεωρούν καθόλου ντροπή να παραδεχτούν ότι δε γνωρίζουν κάτι από τα άλλα μαθήματα · τη μουσική όμως  ,ούτε μπορούν να αρνηθούν ότι τη γνωρίζουν ,επειδή υποχρεωτικά όλοι τη μαθαίνουν , ούτε αν το παραδεχτούν μπορούν να απαλλαγούν από αυτό ,  επειδή αυτό  θεωρείται ντροπή στην κοινωνία τους . Αυτά  μου φαίνεται ότι τα θέσπισαν οι παλιοί όχι  για να καλλιεργήσουν τη φιληδονία και την επίδειξη  πλούτου, αλλά επειδή από τη μια παρατηρούσαν το μόχθο  του καθενός  και με λίγα λόγια τον κοπιαστικό και σκληρό τρόπο ζωής τους και επειδή από την  άλλη παρατηρούσαν  την αυστηρότητα των ηθών  η οποία σε αυτούς  έρχεται ως συνέπεια  εξαιτίας του ψύχους και της τραχύτητας  που επικρατεί στο μεγαλύτερο μέρος στον τόπο στον οποίο  ζουν  .

Συνηρημένα ρήματα σε άω- Ασκήσεις

1  Συμπληρώστε τους  συνηρημένους τύπους .

1. [ τιμάετε ] ..................................2 [ ἐρωτάεις ] ..................................3 [ ἐβόαον ] ..................................

 4 [νικάουσι] ..................................5 [τολμάοις] ..................................6. [τιμάονται ] ..................................

 7 [μηχανάωμαι] ..................................8 [τεχνάεσθε] ..................................9 [ἐκτάοντο] ..................................

2 Να αναγνωρίσετε τους παρακάτω τύπους και να τους μεταφέρετε στον άλλο αριθμό .

1 σιγῶσιν                                                                                              6 κτῶνται
2 κολλῷτε                                                                                               7 τολμώντων
3 μειδιῷ                                                                                                 8 πειράτω
4 ὁ ἡττώμενος                                                                                       9 ὁ σιωπῶν
5 σίγα                                                                                                    10 κοιμῶ

3 Συμπληρώστε τον πίνακα με τους κατάλληλους τύπους .

Οριστική  Ενεστ.	Υποτακτική Ενεστ.	Ευκτική Ενεστ.	προστακτική Ενεστ.	Απαρέμφατο Ενεστ.	μετοχή [αρσ] Ενεστ.	Οριστική Παρατατικός
τολμῶσιν
θηρᾷ [ε.φ]
φοιτᾷς
ὁρᾶτε
	τελευτῶμεν
		κυβερνῷμι
						ἐσίγα
τιμᾶται
πλανῶνται
		κτῷο
δαπανᾷ [μ.φ]
ἡττᾶσθε
ζ ῇ
χρῆται

Ενότητα 2η Αρχαία Γ γυμνασίου Μετάφραση

Ενότητα 2^η : Θυσία για την πατρίδα

                   APODOSH TOU KEIMENOU   STH   NEA ELLHNIKH .

Επομένως ταιριάζει να θεωρείτε πάρα πολύ ευτυχισμένους  εκείνους , οι οποίοι , αφού κινδύνευσαν  για τα πιο σημαντικά και τα πιο ωραία , τελείωσαν τη  ζωή τους  έτσι  χωρίς να εμπιστευτούν  τους εαυτούς τους στην τύχη   ούτε να περιμένουν το φυσικό θάνατο  ,  αλλά  διαλέγοντας  τον ωραιότερο θάνατο .Και  γι’ αυτό βέβαια  οι μνήμη αυτών  είναι αγέραστη  ενώ οι   τιμές  τους είναι  αξιοζήλευτες από όλους τους ανθρώπους . Αυτοί πενθούνται   λόγω  της   φύσης τους ως θνητοί ,  υμνούνται όμως  ως αθάνατοι για τη γενναιότητά τους .  Και γι΄ αυτό βέβαια θάπτονται με δημόσια φροντίδα  και καθιερώνονται  προς  τιμή τους αγώνες  δύναμης και σοφίας  και πλούτου  με την ιδέα  ότι είναι   άξιοι αυτοί που έχουν σκοτωθεί στον πόλεμο  να τιμώνται με τις ίδιες τιμές που τιμώνται οι θεοί . Εγώ λοιπόν αυτούς και τους καλοτυχίζω για το θάνατό τους  και τους ζηλεύω   και νομίζω ότι  μόνο αυτοί  οι άνθρωποι άξιζαν περισσότερο  να  ζήσουν   , οι οποίοι  , επειδή  είχαν θνητά σώματα , κληροδότησαν  μνήμη  αθάνατη εξαιτίας της ανδρείας τους .

Ενότητα 11η Παράλληλο κείμενο

Ενότητα 11^η

Απόδοση  στη Νέα Ελληνική 

Τα παιδιά να υπακούτε στους γονείς σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου γιατί αυτό είναι δίκαιο. Να τιμάς τον πατέρα σου και τη μητέρα σου , που είναι η πρώτη εντολή  η οποία  περιέχει υπόσχεση , για να ευτυχήσεις και να ζήσεις πολλά χρόνια πάνω στη γη .Και οι πατέρες να μην εξοργίζετε τα παιδιά σας ,αλλά να τα ανατρέφετε   με παιδεία και νουθεσία  Κυρίου .

Ενότητα 11η Αρχαία β Γυμνασίου Μετάφραση

Ενότητα 11^η :Ο σεβασμός προς τους γονείς μέλημα του νόμου .

Απόδοση στη Νέα Ελληνική 

  Όποιος τυχόν τολμήσει να χτυπήσει τον πατέρα ή τη μητέρα ή τους πατέρες ή τις μητέρες αυτών , ο πρώτος άνθρωπος που τους συναντά ας τους  βοηθήσει , και  ο μέτοικος ή ο ξένος να καλείται σε τιμητική θέση στους αγώνες αν βοηθήσει , ενώ  αν δε βοηθήσει να απελαύνεται  για όλη του τη ζωή .Αυτός που δεν είναι μέτοικος και βοηθήσει , να επαινείται , αν δε βοηθήσει , να κατηγορείται .Αν πάλι ένας δούλος βοηθήσει , να κερδίζει την ελευθερία του , αν δε βοηθήσει , να υποστεί εκατό χτυπήματα με το μαστίγιο. Αν κάποιος καταδικαστεί για βιαιοπραγία κατά των γονέων του , πρώτον να εξοριστεί για πάντα από την πόλη σε ξένη χώρα και να αποκλείεται από κάθε ιερή τελετή ,αν γυρίσει από την εξορία , να τιμωρείται με την ποινή του θανάτου .Αν κάποιος ελεύθερος πολίτης  φάει μαζί με έναν τέτοιο ή πιει ή έχει κάποια σχέση  μαζί του , ή και μόνο συναντώντας τον κάπου έρθει σε επαφή μαζί του με τη θέλησή του , να  μην έλθει σε ιερό , ούτε  στην αγορά, ούτε  γενικά στην πόλη παρά μόνο αφού εξαγνιστεί .

Ζ Ολυμπιόνικος Πινδάρου

                                                             

 Ο  έβδομος Ολυμπιόνικος  του Πινδάρου είναι ύμνος αφιερωμένος στο σπουδαίο Ρόδιο  πυγμάχο  Διαγόρα για τη  νίκη του  στον ιερό χώρο της Ολυμπίας το  464 π.Χ. Ταυτόχρονα   αποτελεί έπαινο στον πατέρα του Δαμάγητο  και σε όλο το γένος των προγόνων του που μετατρέπεται σε ύμνο για ολόκληρο το νησί , καθώς  στο κύριο μέρος της ωδής παρατίθενται οι γοητευτικοί μύθοι της δημιουργίας  της Ρόδου  και του οικισμού της .

     Στο προοίμιο  ο ύμνος παρομοιάζεται με τη χρυσή κούπα που χαρίζει ο πεθερός στο νεαρό  γαμπρό του . Στη συνέχεια   μέσα από την ιστορία του Τληπόλεμου  ,του πρώτου σύμφωνα με την παράδοση οικιστή του νησιού   γίνεται έμμεση αναφορά στο δωρικό αποικισμό της Ρόδου .Ακολουθούν δύο παλαιότεροι μύθοι για το νησί :Ο Ρόδιοι  καθιέρωσαν άπυρα ιερά προς τιμή της Αθηνάς και δέχτηκαν από τη θεά το χάρισμα να είναι  άριστοι τεχνίτες  και από το Δία έλαβαν χρυσή βροχή. Ο δεύτερος μύθος  λέει ότι η Ρόδος δόθηκε ως κλήρος στο θεό  Ήλιος  ο οποίος  έσμιξε ερωτικά μαζί της και  απέκτησαν τέκνα από τα οποία κατάγεται το γένος των Ροδίων .Κατόπιν παρουσιάζονται οι πολλές και ένδοξες νίκες του Διαγόρα και ο ολυμπιόνικος κλείνει με ευχές για τη γενιά  του σπουδαίου αυτού αθλητή . Σύμφωνα με  μαρτυρία αρχαίων σχολίων  ο ύμνος αυτός είχε  χαραχθεί με χρυσά γράμματα στο ναό της Λινδίας Αθηνάς στη Ρόδο .

                                                                       ΠΙΝΔΑΡΟΥ

7^ος ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΟΣ

«ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΑΓΟΡΑ ΤΟΝ ΠΥΚΤΗ»

Σάν κι αὐτόν πού δωρίζει

-μ’ ἀρχοντιά τό ποτήρι ὑψώνοντας-

στόν νεαρό τόν γαμπρό του τ’ ὁλόχρυσο κύπελο

 ὡς ἐπάνω γεμᾶτο δροσιά τῆς ἀμπέλου

καί προσφέρει -στήν ὑγειά του προπίνοντας-

            τ’ ἀνεκτίμητο δῶρο σάν δέσιμο

            τοῦ παλιοῦ σπιτικοῦ μέ τό νέο

καί τιμᾶ τό γαμήλιο συμπόσιο,   ἀλλά

καί τόν νέο ἐξυψώνει στούς φίλους ἀνάμεσα

γιά τοῦ γάμου τό ἐπίζηλο ταίριασμα.

Ὅμοια τώρα κι ἐγώ

 τόν γλυκό τόν καρπό τῆς ψυχῆς μου,  

πού ‘ναι νέκταρ ἁγνό κι εἶναι δῶρο Μουσῶν,

σ’ ἀθλοφόρους χαρίζοντας ἄντρες

 τήν καρδιά ἱλαρώνω αὐτῶν

 πού στά Ὀλύμπια καί Πύθια νικοῦνε.

Κι εἶν‘ ἀλήθεια μακάριος αὐτός

 πού ἡ φήμη ἡ ἀγαθή τόν τυλίγει.

Μά ἡ ζείδωρος Χάρη

ἄλλον κάθε φορά συνοδεύει

μέ γλυκόηχη λύρα καί μ’αὐλούς πολυφώνους.

Μέ τά ὄργανα αὐτά συνοδεία, ἐδῶ

ἔχω ἔρθει κι ἐγώ μαζί μέ τόν Διαγόρα

τή θαλάσσια ὑμνώντας

κόρη τῆς Ἀφροδίτης

τοῦ Ἡλίου τή νύφη, τήν Ρόδο

γιά νά εἶναι ὁ ὕμνος μου ἔπαινος

στόν πελώριο ἀγέρωχο ἄντρα,

στόν πυγμάχο πού κέρδισε στέφανο νίκης

πλάι στήν ὄχθη τ’ Ἀλφειοῦ ποταμοῦ

καί πλάι στήν Κασταλία

ἀλλά καί στόν πατέρα ἐκείνου, Δαμάγητο,

πού τῆς Δίκης τό καύχημα εἶναι∙

καί οἱ δυό,   μέ γενναίους Ἀργίτες μαζί,  κατοικοῦνε 

στήν τρίπολι νῆσο,

ἀντικρύ στῆς μεγάλης Ἀσίας τή σφήνα.

Πρῶτα θέλω γι’ αὐτούς μέ σειρά

–ξεκινώντας ἀπό τόν Τληπόλεμο-

ἐξ ἀρχῆς νά ἱστορήσω

τήν κοινή τῆς γενιᾶς τους παράδοση

πού κρατᾶ ἀπ’ τό γένος

τό τρανό τοῦ Ἡρακλέους∙

γιατί λένε πώς ἀπ’ τόν πατέρα,

τοῦ Δία εἶν’ ἀπόγονοι

κι ἀπ’ τή μάνα, Ἀστυδάμεια,

Ἀμυντορίδες καυχιοῦνται πώς εἶναι.

Ὅμως πλάνες ἀμέτρητες κρέμονται

στῶν ἀνθρώπων τή σκέψη τριγύρω.

Καί κανείς δέν γνωρίζει

ποιό θά εἶναι γι’αὐτόν τό καλύτερο σήμερα

κι ἄν θά εἶναι τό ἴδιο στῆς ζωῆς του τό τέλος.

Γιατί τῆς Ἀλκμήνης τόν νόθο ἀδελφό, τόν Λικύμνιο,

-πού ἀπό τῆς Μιδέας εἶχε ‘ρθεῖ τό παλάτι στήν Τίρυνθα-

στόν θυμό του ἐπάνω, τῆς χώρας αὐτῆς ὁ οἰκιστής τόν σκοτώνει.

Τοῦ μυαλοῦ ἡ παραζάλη καί σοφό νά τυφλώσει μπορεῖ.

Στούς Δελφούς πῆγε τότε [ὁ Τληπόλεμος]

κι ὁ θεός,  ὁ χρυσόμαλλος, 

ἀπ’ τό εὐῶδες του ἄντρο, 

τόν πρόσταξε εὐθύς νά κινήσει μέ πλοῖα

κι ἀπ’ τῆς Λέρνης τή χώρα νά πλεύσει

στ’ ἀμφιθάλασσο μέρος,

 στό νησί,  πού τήν πόλη του κάποτε ὁ μέγας

τῶν θεῶν βασιλιάς μέ νιφάδες χρυσές εἶχε βρέξει.

Ἦταν τότε πού τοῦ Ἥφαιστου ὁ χάλκινος πέλεκυς

τό κεφάλι τοῦ Δία

μ’ ἕνα χτύπημα σχίζει∙

κι ἀπό μέσα ξεχύνεται

 φοβερά ἡ Ἀθηνᾶ ἀλαλάζοντας

μέ βοή ὑπερμήκη.

Καί στόν ἦχό της ἔφριξαν ὁ Οὐρανός καί ἡ μάνα μας γῆ.

Κι ὁ θεός, πού χαρίζει τό φῶς στούς ἀνθρώπους,

 ὁ γιός τοῦ Ὑπερίονος,

στ’ ἀκριβά του παιδιά, τούς Ροδίους, παράγγελνε

τά μελλούμενα νά ‘χουν στόν νοῦ τους

καί νά χτίσουνε πρῶτοι βωμό στή θεά, ὅλο λάμπος

καί σεμνή νά προσφέρουν ἀμέσως θυσία

τήν ψυχή τοῦ πατέρα καί τῆς πολεμόχαρης κόρης γλυκαίνοντας.

Προκοπή καί χαρά στούς ἀνθρώπους ἡ πρόνοια χαρίζει.

Μά συμβαίνει, ἀναπάντεχα κάποτε,

νά κατέβει τῆς λήθης τό σύννεφο

καί νά βγάλει ἀπ’ τόν ἴσιο τόν δρόμο τή σκέψη.

Κι ἀνεβῆκαν αὐτοί στήν Ἀκρόπολη

μά ξεχάσαν νά πάρουν μαζί τους τῆς φλόγας τό σπέρμα

κι ἔτσι ἱδρῦσαν ἐκεῖ ἱερό γιά θυσίες μέ δίχως πυρά. Τότε ὁ Δίας

 τίς ξανθές τίς νεφέλες συνάζει

καί στήν πόλη, χρυσή γιά χατήρι τους στέλνει βροχή.

Μά κι ἡ ἴδια ἡ θεά, ἡ Γλαυκῶπις,

τούς ὁρίζει νά εἶναι οἱ πρῶτοι σέ ὅλες τίς τέχνες

καί κανείς νά μή φτάνει

τῶν χεριῶν τους τήν ἄπιαστη χάρη.

Κι ἔτσι οἱ δρόμοι γεμίσαν παντοῦ

ἀπό ἔργα δικά τους, πού μοιάζαν

σάν νά εἶχαν ζωή καί σάν

νά σαλεῦαν.

Καί μεγάλη ἁπλώθηκε ἡ δόξα τους.

Γιατί ἡ γνώση τήν ἔμφυτη αὐξάνει σοφία.

Ἱστοροῦν οἱ παλιοί τῶν ανθρώπων οἱ μῦθοι,

πώς τή γῆ σάν μοιράζαν

οἱ θεοί μεταξύ τους

τό νησί δέν φαινόταν ἀκόμα στοῦ πελάγους τά μάκρη

μά σέ βάθη ὅλο ἁλμύρα κρυβόταν ἡ Ρόδος.

Καί καθώς λησμονῆσαν νά βάλουνε κλῆρο

γιά τόν Ἥλιο πού τύχαινε τότε νά λείπει

τόν θεό, παραλίγο, τόν  ἄμωμο,  θ’ ἄφιναν δίχως μερίδιο∙

τούς τό θύμισε ὅμως ἐκεῖνος∙

καί θά ὅριζε ὁ Δίας καινούργια ἀπ’ ἀρχῆς μοιρασιά,

μά ὁ Ἥλιος ἀρνήθηκε∙ 

γιατί εἶπε πώς βλέπει ἀπ’ τά βάθη τῆς θάλασσας

στόν ὁλόλευκο ἀφρό ν’ ἀνεβαίνει ὁλοένα μιά χώρα

πού ὁ πλοῦτος της μέλλει κοπάδια κι ἀνθρώπους νά θρέψει.

Κι ἀπ’ τή μοίρα τή Λάχεση, μέ τ’ ὁλόχρυσο χτένι,

νά σηκώσει τά χέρια ζητᾶ καί τόν ὅρκο

τῶν θεῶν νά σφραγίσει

συμφωνώντας μαζί μέ τοῦ Κρόνου τόν γιό,

πώς ἡ νῆσος αὐτή στό αἰθέριο τό φῶς σάν βρεθεῖ,

τό δικό του νά εἶναι μερίδιο γιά πάντα.

 Καί τά λόγια αὐτά πληρωθῆκαν καί  ἀλήθεψαν ὅλα.

τό νησί ἀπ’ τήν ἄρμη τῆς θάλασσας βλάστησε

κι ἀπό τότε δικό του τό ἔχει ὁ πατέρας,

τῶν ὀξειῶν ἡλιαχτίδων ὁ ἄρχοντας

τῶν πυρίπνοων ἵππων ὁ ἀφέντης.

Μέ τή Ρόδο ἑνώθηκε ἐδῶ καί παιδιά γεννηθῆκαν ἑφτά

προικισμένα μέ ὅλη τήν πρότερη γνώση.

Καί ὁ ἕνας ἀπό τούς ἑφτά, τόν πρεσβύτερο γέννησε Κάμιρο,

τόν Ἰάλυσο ἔπειτα, τρίτο τόν Λίνδο∙

Καί στά τρία μοιράσαν αὐτοί τήν πατρώα τους γῆ,

χωριστά ὁ καθένας τους νά ‘χει μιά πόλη δικιά του

καί σ’ αὐτήν τ’ ὄνομά του νά δώσει.

Ἐδῶ λύτρωση βρῆκε γλυκειά

στήν πικρή συμφορά του ὁ Τληπόλεμος,

τῶν Τιρύνθιων ὀ ἄρχοντας,

καί σά νά ‘ναι θεός τόν τιμοῦνε

μέ πομπές καί μέ κνίσες θυσιῶν καί μ’ ἀγῶνες ἐπάθλων.

Κι ὀ Διαγόρας μέ τ’ ἄνθη αὐτῶν τῶν ἀγώνων

δυό φορές στεφανώθηκε∙ τέσσερις πάλι

στοῦ ἐνδόξου Ἰσθμοῦ τ’ ἀγωνίσματα πρώτευσε

στή Νεμέα ξανά καί ξανά καί ἀκόμα

στῆς Ἀθήνας τή γῆ τή βραχώδη.

Ὁ χαλκός τόν γνωρίζει τοῦ Ἄργους,

τῶν Θηβῶν καί Ἀρκάδων τά ἔπαθλα,

τῶν Βοιωτῶν οἱ ἀγῶνες οἱ εὔτακτοι∙

τόν γνωρίζει ἀκόμα ἡ Πελλήνη∙

 καί ἡ Αἴγινα ἕξι φορές νικητή τόν ἐτίμησε

καί τά ἴδια γι’ αὐτόν ἱστορεῖ τῶν Μεγάρων ἡ λίθινη στήλη.

Ἀλλά, Δία πατέρα,  ἐσύ,

πού τόν θρόνο σου ἔχεις ἐπάνω

στήν κορφή τοῦ Ἀταβύρου,

τώρα ἐτοῦτο τόν ὕμνο μου, τόν ὀλυμπιόνικο δέξου

καί τίμα τόν ἄντρα πού μέ τήν πυγμή του

τή δόξα τῆς νίκης κερδίζει∙ καί κάνε

σεβαστός νά τιμᾶται ἀπό ὅλους-πολίτες καί ξένους∙

γιατί ἐκεῖνος στόν ἴσιο τόν δρόμο,

 πού ἡ ὕβρις ἐχθρεύεται,  πάντα βαδίζει∙

ἀφοῦ ξέρει καλά στήν ψυχή του νά κλείνει

διδαχές, πού τοῦ ἔμαθε ἡ φρόνηση

τῶν ἐνδόξων προγόνων.

Στήν ἀφάνεια ποτέ μήν ἀφίσεις

τό τρανό τῆς γενιᾶς τοῦ Καλλιάνακτα σπέρμα.

Μέ τῶν Ἐρατιδῶν τίς χαρές ξεφαντώνει κι ἡ πόλη

 ὁλάκερη τώρα.

Μά ἀρκεῖ μιά τοῦ χρόνου μονάχα στιγμή

καί γι’ ἀλλοῦ νά φυσήξουν μπορεῖ

οἱ πνοές τῶν ἀνέμων.

μετάφραση : Τασούλα Καραγεωργίου